Oke dan, daar ben ik weer.

Na een aantal dagen in mijn nieuwe huis/appartement samen met Cecilia gingen we dus naar Borneo, West-Kalimantan om de kleine meid op te halen. Ik was er al een keer geweest en wist dus wat me te wachten stond. Borneo en de stad, Pontianak, waar Cecilia oorspronkelijk vandaan komt is nou niet echt het voorbeeld van een moderne stad. Ik had van te voren wel bij het AMC in Amsterdam geinformeerd of ik nog malaria pillen moest meenemen maar als ik in Pontianak beleef en niet langer dan een dag buiten de stad zou verblijven er geen pillen nodig waren.

De oma van Jacelynn… en dus de moeder van Cecilia, woont in een dorpje (kampong) 3 uur met de bus van Pontianak… ergens in de jungle. Het is een rit waar je een sterke kont voor nodig hebt want de bus en de weg zijn nog vanuit de tijd dat Jakarta Batavia was en de Nederlanders (Belanda) er de baas waren… Maar de rit is wel een belevenis… Om 4 uur opstaan en dan om 5 uur met de mini-bus naar de plaats waar de bussen vertrekken.. Eenmaal in de bus is het vooral veel kijken en natuurlijk beken worden (zoals ik overal in Indonesie veel bekeken word)… je ziet de plaatslijke bevolking in hun dagelijkse bezigheden en een omgeving die erg mooi is.. Hier een aantal fotos van de busreis..

Na 3 vermoeiende uren in een bus die dus meer weg heeft van een achtbaan, kwamen we aan in het dorpje van oma.. het is niet veel meer dan  een verzameling huisjes langs de weg naar wat men daar Uptown noemt… Vraag me niet naar de namen van de dorpjes want die ben ik alweer vergeten… We werden opgewacht door een klein meisje dat ik op mijn eerste bezoek aan oma heb leren kennen als een lief, nieuwschierig en soms ook ondeugend meisje.. Onze Jacelynn. Nadat ze ons gedag had gezecht was ze eerst een beetje beduust dat we er weer waren maar dat duurde niet echt lang… toen begon ze te vertellen en natuurlijk vragen te stellen… ze is immers 4 en zit midden in de hoe, wat en waarom fase… We hebben de dag doorgebracht bij oma.

Oma of Ma, het is maar hoe je het bekijkt, is een echte Chineese/Indonesische vrouw en kan buiten Chinees en Indonesisch geen enkele andere taal spreken.. Ze kan dus geen woord met mij wisselen… Wat ik wel jammer vindt maar oke het is niet anders totdat ik de Indonesische taal machtig ben… Oma heeft een winkeltje wat je zou kunnen omschrijven als een "Blokker" kampong stijl… Ze verkoopt er vanalles, van blikopeners to sateliet schotels en van slippers tot keukengerij… Ze heeft een aantal jaren in de stad gewoont maar is na een tijdje naar dit dorpje verhuist omdat het stadse leven haar te druk was…

Na een warme dag in de kampong, waar we gegeten hebben, wat ook weer een hele ervaring was daar ik een zwakke maag heb en dus moest schipperen tussen beleeft zijn tegenover mijn (toekomstigge schoonmoeder) en mijn angst om een voedselvergiftiging op te lopen, gezwommen te hebben in de rivier achter het huis en een lekkere zweterigge middag dut te hebben genoten namen we de bus terug naar Pontianak … Eindelijk met zijn drieen en zo was dus het nieuwe gezinnetje compleet.

Terug in Pontianak, bleek dat de waterleiding was afgesloten in het huis van Cecilia en hebben we er voor gekozen een aantal dagen in een hotelletje te gaan zitten met z’n drieen.. Ik was niet ziek geworden van het eten onderweg en ik dacht dat ik het dus wel kon hebben… We hebben die avond in een restaurantje gegeten en dat beviel dus niet zo goed… Kotsen en diaree!!!.. Arggg… drie dagen in bed gelegen tot ik weer een beetje op de been was… koorts, hoofdpijn en misselijk…. Mijn straf voor het eten bij zomaar een restaurantje in Pontianak, … Ik heb dus niet zo veel te vrtellen over die dagen anders dan dat de wc pot in Indonesie er net zo uit ziet als in Nederland.. Wel hebben mijn meiden goed voor me gezorgd en dat was toch ook wel erg fijn…

Dit was het weer voor vandaag… volgende keer vertel ik over de terug reis en ons bezoek aan het Nationaal monument.. Waar ik weer als een filmster behandeld werd!!!

p.s. volgende keer ook een beter foto van Cecilia..

Hier is ie dan eindelijk.

Mijn weblog over mijn belevenissen in Indonesie.

Om te beginnen ben ik nu een maandje hier en heb net het nieuwe jaar ingeluid. We zijn eerst gaan eten met vrienden van mijn vriendin Cecilia. We hebben dit gedaan in een zeer luxe omgeving; een vijf sterren hotel in Jakarta. Na een overweldigend buffet en een drankje in de lounge zijn we voor het aftellen van het nieuwe jaar naar de club van het hotel gegaan.

Een zeer leuke tent met live-band en danseressen in langerie… Niet slecht voor een eerste nieuwjaar moet ik zeggen…   Natuurlijk hadden we erg veel geluk dat we werden uitgenodigd om samen met die vrienden van Cecilia het nieuwe jaar in te luiden… anders hadden wij dit nooit zo gedaan natuurlijk.

En voor ik het vergeet.. aan iedereen die dit leest: Een gelukkig nieuwjaar!!!

Maar even terug naar het begin, ik kwam hier op 1 december na een vlucht van bij elkaar 20 uur aan op het vliegveld van Jakarta. Ik vloog eerst naar Singapore waar ik 8 uur moest wachten op mijn vlucht naar Jakarta… pfff… doe dat nooit!! Eindelijk aangekomen op Jakarta airport… moe en zweterig werdt mijn grootste nachtmerrie werkelijkheid… geen Cecilia te bekennen!! Aaarggg… what the hell..?? Waar is mijn oosterse prinsesje? Ze zal me toch niet laten zitten hierzo…?? Tot overmaat van de ramp was mijn telefoon leeg en had ik haar nummer niet opgeschreven… het zat immers in mijn telefoon. Nah… wat te doen in zo een geval…? gelukkig is er op het vliegveld geen tekort aan welwillende indonesen die mij tegen een kleine vergoeding (natuurlijk) wel even hun oplader en telefoon wilden lenen… Na wat gehannes met mijn telefoon had ik het nummer en kon ik met een geleende telefoon Cecilia bellen… Ik hoorde haar stem aan de andere kant van de lijn vragen; are u already there?? Ze zat in een file op weg naar het vliegveld maar was al dicht in de buurd… pfff… wat een opluchting… en ja hoor tien minuutjes en 7 aanbiedingen voor Rolexen, Channel parfum en t-shirts later stond ze voor me neus!! Het was al weer een tijdje geleden dat ik haar had gezien en dus was het dubbel zo fijn haar weer in mijn armen te nemen en een dikke kus te geven.

Eenmaal in de taxi was het alsof we al jaren bijelkaar waren… totaal geen tijd nodig om aan elkaar te wennen.. We spraken over ons appartement wat zij reeds, alleen, had ingericht (de schat). En natuurlijk over de kleine meid die vanaf die dag de mijne is geworden.. Jacelynn. (zie foto).

Jacelynn is een meisje van 4jaar en 8 maanden oud met een eigen willetje maar tevens een glimlach die een ieder kan laten smelten. Ze spreek engels en dat maakt het communiseren met haar een stuk mekkelijker.. ook is ze al een beetje nederlands aan het leren en vraagt mij gelegeld om een vertaling vanuit het engels in het nederlands. Slim is ze ook. Iets waar ik mee moet oppassen want voor ik het weet heeft ze me weer om haar kleine vingertje gewikkeld. Maar over Jacelynn later meer.

Het appartement was al van ver te zien, we zaten in de taxi en op een gegeven moment zei Cecilia… kijk dat is ons huis. Ik zag van ver een groot 28 hoog gebouw met een wit, geel, groene gevel en dat stemde me erg tevreden… het zag er verdomde goed uit.. Ik had al wat foto’s gezien maar dat was van binnen in het appartement en die waren nou niet echt duidelijk… de huisbaas had ze genomen en hij heeft duidelijk niet veel kaas gegeten van foto’s nemen.

Ons appartement heeft 4 slaapkamers, 3 badkamers, een keuken, huiskamer en balkon… echt meer dan genoeg ruimte dus. Tevens heeft het complex een zwembad, fitness ruimte en sateliet tv.. ik zit elke zondag live de eredivisie te kijken!!! Ik hoef Ajax dus niet te missen!

Hier een aantal fotos van ons appartement. Niet slecht al zeg ik het zelf!! Eindelijk aangekomen in het appartement zette ik mijn spullen neer en keek om mij heen… Ik was blij verrast met hoe het er uit zag. Cecilia had alles al ingericht en het gevoel van thuiskomen zat er al gelijk in..

Mijn foto stond op naast de tv en hing aan de slaapkamer muur.. net of ik er al jaren woonde.  Velvolgens kreeg ik ook de rest van het complex te zien en ook dat was een blijde verassing. Veel ruimte.. een zwembad!! en een fitness ruimte… sjesus ik heb het wel getroffen hier.

Maar goed.. dit was het wel voor deze keer… ik zal volgende keer vertellen hoe we naar Boreo gevlogen zijn om Jacelynn op te halen bij haar oma, de moeder van Cecilia. Ik hoop dat jullie het lezen van mijn weblog een beetje leuk vinden (let niet te veel op spelfouten) en dat jullie zo nu en dan eens een reactie achter laten.

Groeten vanuit een warm Jakarta!!!